جیغ کلاغ

ذهنم خیلی آشفته است

وقتی انبوهی از اتفاقات با هم رخ می دهند و مسائل متعددی ناخواسته فکرم را مشغول می کند کاملا تعادل ذهنیم را از دست می دهم... نمی توانم روی هیچ کدام از آنها متمرکز بشوم اما تمام روز ذهنم درگیر است...

آشفتگی که همراه با سکوت است و یک ظاهر آرام...

وسوسۀ چمن ها بیهوده است.

میان پرنده و پرواز، فراموشی بال و  پر است...

"سهراب"

 

افکاری که دایم در مغزم می دوند و می دوند و کلافه ام کرده اند

بی قراری که یک لحظه رهایم نمی کند

نگران اتفاقاتی هستم که دیر یا زود رخ می دهند و من در برابر آنها هیچ کار نمی کنم جز مشاهده. حتی دلم نمی خواهد در موردشان صحبت کنم. گو اینکه من تنها یک بیننده هستم که محکوم به تماشای فیلم زندگیم شده ام...

تولدت مبارک!!!

فکر کنم بهترین آرزویی که می توانم برایت بکنم این است که سال آینده روز تولدت احمدی نژاد رئیس جمهور نباشد و اگر رئیس جمهور بود تو ایران نباشی...

تعطیلات خوش بگذرد
تعطیلات خوبی داشته باشید
...

این جمله های مزخرف را امروز بارها شنیدم و بارها گفتم

لعنت به این تعطیلات مذهبی اجباری و بین التعطیلین اجباری ترش...

زندگیم سرشار از احساسات و افکار متناقض است این روزها

یک لحظه خوبم و لحظه ای دیگر بد

ساعتی امیدوار و چندی بعد غرق در ناامیدی

دمی شاد و دمی پر از بغض و گریه

و جدال دایمی تمام این احساسات در درونم و در ذهنم، روحم را می فرساید

چند روز پیش فیلم The sea inside را دیدم. فیلم در مورد مردی (Ramon Sampedro) است که در اوایل جوانی به علت یک حادثه از گردن به پایین فلج می شود و به مدت 28 سال به دنبال قانونی کردن مرگ آسان (Euthanasia) در اسپانیا است تا بتواند از این طریق کسی را پیدا کند که در پایان دادن به زندگیش به او کمک کند.

فیلم به ویژه برای افرادی که رشته آنها حقوق است و شاید یک روز در مقام قاضی یا قانونگذار با این مسئله مواجه شوند می تواند خیلی جالب و تامل برانگیز باشد.

در کل خیلی فیلم خوبی بود و به ویژه از این جمله Ramon خیلی لذت بردم: زندگی یک حق است نه یک وظیفه!

همچنین دیالوگ Ramon  با کشیشی که خود او نیز از گردن به پایین بدنش فلج است خیلی جالب بود و من از این قسمت را دوست داشتم:

کشیش: آزادی که زندگی را تمام کند، اصلا آزادی نیست

Ramon: و زندگی که آزادی را از بین ببرد، اصلا زندگی نیست 

شاید این جمله ها خیلی کلیشه ای باشند اما من خوشم آمد.

پ.ن. رهای عزیزم مرسی که این فیلم را به من دادی.

برای فراموش کردن چیزهایی که ناراحتم می کند و مشکلاتی که به قول دوستی تراژدی های زندگی هستند و تنها باید آنها را پذیرفت و با آنها کنار آمد، انگار مجبورم همه چیز و همه کس را فراموش کنم. یک جور زندگی کردن در لحظه. توصیفش برایم سخت است. انگار من نمی توانم فقط برخی قسمت ها را فراموش کنم بلکه باید همه چیز را فراموش کنم یا سعی می کنم به فراموشی بسپارم تا بتوانم تحمل کنم. یک جور زندگی در خلاء، یک جور تسلیم محض در برابر زندگی و حوادث تلخی که برای خودم و اطرافیانم و سایر انسان ها پیش می آید... تسلیمی که تنها ناشی از بزدلی، بی مسئولیتی و ضعف است...

آدم های زیادی هستند که حس می کنم فراموششان کردم به ظاهر و چندان یادی از آنها نمی کنم اما ته دلم بارها و بارها به یادشان می افتم و دلم هوای آنها را می کنم.  ولی نمی دانم چه چیز مانعم می شود که زنگی بزنم یا حد اقل sms یا ایمیلی... افتادم روی دنده فراموشی...

از خود این چنینم بدم می آید...

نه می شود گفت بد نه می شود گفت خوب

غرق در  احساسات، خاطره ها و لحظه های تلخ و شیرین...

سرشار از افکار و حس های متناقض...

سرگیجه ای که رهایم نمی کند

منی که خودم نیستم... خودی که از اول گم شده بود انگار

و کلی حرف که ناگفته ماند آخر...

 

بر برکۀ غروب نشستن،

و اضطرابِ بودن را دیدن،

در پیچ و تابِ سایۀ نیلوفری بر آب...

"شفیعی کدکنی"

 

سفر حجمی در خط زمان

و به حجمی خط خشک زمان را آبستن کردن...

"فروغ"

 

"ایستادم و به تخم مرغ ها زل زدم. دلم می خواست فقط به چیزی که نگاه می کنم، فکر کنم. می خواستم چشم هایم طناب فکرم را نگه دارند. فکرم فرار می کرد. مسافت زیادی راه می رفتم و نمی دانستم کجا می روم. ... سوار آسانسور می شدم و یادم می رفت که در کدام طبقه باید پیاده شوم."

رویای تبت، فریبا وفی، صفحه ۸۴         

پ.ن. این حس را بارها و بارها لمس کرده ام، مدتی ست به آن دچارم و نمی دانم چطور باید از آن رها شوم...

پ.ن.۲. مثل امروز که بعد از یک ساعت زل زدن به کامپیوتر، تلاش برای خواندن کلماتی که فقط می دیدمشان و  یادآوری این نکته که باید کارم را تا شنبه هفته آینده تحویل بدهم و هنوز هیچ کار نکردم، آخر تسلیم شدم، یک آهنگ فریدون فروغی گذاشتم، روی تخت دراز  کشیدم و بین گذشته و آینده آنقدر پرسه زدم تا گم شدم بین افکارم...

"تو بودی که بعدها گفتی هیچ چیز (در رابطه انسان ها) تضمین ندارد و رابطۀ آدم ها یخچال و لباسشویی نیست که گارانتی داشته باشد. یک روز هست و یک روز نیست و اگر کسی تضمینی بدهد دروغ گفته است."

رویای تبت، فریبا وفی، صفحه ۷۹         

پ.ن. تلخ است اما واقعیت دارد...

امروز یک خبر خوب شنیدم و کلی خوشحال شدم... بعد از مدت ها یک حس خیلی مثبت و خوب داشتم! این روزها اتفاق هایی که تا این حد خوشحال و ذوق زده ام کند خیلی کم پیش می آید و بدتر این که در هر حال یک حس غمگینانه دایم ته دلم وجود دارد حتی وقتی که باید خوشحال باشم...

بزرگ ترین آرزویم این است که بتوانم آدم مستقلی باشم. نه از جهت مالی که شاید تا مدت ها آرزوی محالی باشد. بلکه دوست دارم شخصیت مستقلی داشته باشم. بتوانم در عین دوست داشتن دیگران مستقل از آنها بیاندیشم و تصمیم بگیرم. به هیچ آدمی وابسته نباشم. بتوانم به این همه ضعفی که در وجودم می بینم غلبه کنم... 

آدمهایی هستند که مدل موفق یک شخصیت محکم و قوی را در آنها می بینم. بزرگ ترین آرزویم این است که مثل آنها بشوم...  

علف نازکی شده ام که با هر بادی می لرزد و زیر هر فشار کوچکی له می شود...

 پ.ن. و این روزها دقیقا زمانی است که باید تصمیم بگیرم که می خواهم یک علف نازک آسیب پذیر باشم یا درختی که برای قطع کردنش نیاز به تبر هست... هرچند همه چیز د ر اختیار خود انسان نیست و فرار کردن از شخصیتی که طی سالهای گذشته شکل گرفته چندان کار آسانی نیست...

حرف زدن با فردی که تا حدی دارای چارچوب ذهنی مشترک با او هستیم خیلی به آدم کمک می کند تا ذهنش را مرتب کند و از آشفتگی نجات دهد. دیشب با دوستی حدود یک ساعت گپ زدیم. مدت ها بود که دلم می خواست با کسی حرف بزنم و پیش نمیامد. بعد از گفتگوی دیشب حس خیلی خوبی داشتم و احساس می کردم آرام شده ام. همیشه گفتگو باعث می شود تا از جهات متفاوتی به مسائل نگاه کنم. انگار آدم در حال دست و پا زدن بین انبوهی از افکار و دلهره هاست و وقتی با کسی حرف می زنی مثل این است که کسی دستت را گرفته و از آن گرداب بیرون می کشد. و این اجازه می دهد آدم از بالا به آن گرداب افکار آزار دهنده نگاه کند.  

اما این روزها وارد شدن در چنین گفتگویی خیلی برایم دشوار شده. شرایطی که حس کنم می توانم و می خواهم که حرف بزنم و در عین حال مطمئن باشم که حرفهایم شنیده می شود و مخاطب از سر اجبار و با بی میلی تحملم نمی کند.

بیشتر اوقات نه شنونده خوبی هستم و نه خودم توان بیان ذهنیات و احساساتم را دارم. و انگار هر روز این مسئله تشدید می شود و در عین حال نیاز روحی من به شنیده شدن بیشتر! چه تناقض احمقانه ای!